موفقيت خود را از خداوند طلب نمايد اما در راه نيل به آن كوشش و اجتهاد نكند ، در واقع خود را مسخره كرده است . در نظام تعليم و تربيت اسلامى « دعا » نه تنها جبران كننده ضعف انسانى نيست ، بلكه تقويت كننده قدرت انسانى و ادامه دهنده كار مثبت و تلاش سازندهء فرد در ساختن زندگى فردى و اجتماعى است . پيامبر ( ص ) ، على ( ع ) و ديگر ائمه معصوم ( عليهم السلام ) كه خود از بهترين الگوهاى مكتب تربيتى اسلام در توسل به « دعا » مىباشند ، در تمام دوران زندگى خود هرگز لحظه اى را به تنبلى و رخوت و سستى و گوشه‌نشينى و فرار از پذيرش مسئوليتهاى فردى و اجتماعى سپرى نكردند . امام خمينى كه خود تنديس زهد ، تهجد ، عرفان ، دعا و عبادت بود و جامعه اسلامى ما هر ساله شاهد تعطيل همه ملاقاتهاى رسمى حضرت امام ( ره ) در ماه مبارك رمضان به منظور فراغت ايشان براى عبادت و دعا بودند ، در عين حال از بزرگترين و برجسته‌ترين مجاهدان و پركارترين رهبران سياسى جهان بودند . بنابراين « دعا » در نظام تربيتى اسلام ، يك محرك و تقويت كننده است و نه داروى مخدر و عامل توجيه‌كننده رخوت و سستى . برداشت سطحى از دعا محدود به مسلمين نمىشود . عده‌اى هم مثل موريس مترلينگ به دليل داشتن تصوير غلط از دعا مدعى اند كه استرحام از درگاه خدا و دعا كردن ، به منزله جسارت به درگاه خداست . او معتقد